Saskia Goldschmidt, auteur op Saskia Goldschmidt

Dagboek: blij om wat ik niet ben.

6 maart 2017 Reageren

Maandag 6 maart 7.44 uur
Na het verkiezingsdebat

Een egaal grijze lucht.
De horizon is versluierd, vage contouren van fabrieksschoorstenen en bobbelige bosjes doemen lusteloos op achter een waterdamperige mist.
Een knobbelzwaan vliegt met krachtige vleugelslag en met een langgestrekte hals met kronkelknik laag over het land naar het oosten, doelbewust, alsof hij ergens op uit is.
De vinkjes, koolmeesjes en merels tieren buiten alsof ze daarmee de grauwigheid verjagen kunnen.
Onverschillig druipen de windvaantjes naar beneden, de takken van de acacia bewegen geen greintje, op de grijze vlakke plas in de verte dobberen wat eenden, eveneens bewegingsloos.
In deze grijze ochtend vibreert de mismoedigheid terwijl de vogeltjes er dapper op los kwinkeleren om de lente op gang te jagenLees verder

Ibga: Dus pas ik.

9 februari 2017 2 Reacties

Woorden zijn belangrijk bij het opbouwen van een nieuw bestaan. Ik besloot mijn nieuwe leven een alcoholvrij leven te noemen en geen alcoholloos leven, want dat laatste impliceert verlies en het eerste geeft ruimte. Niet dat het alcoholvrije leven direct gerealiseerd is, de formulering een alcoholvrij leven beschrijft een streven, een doel waarnaar men toe werkt.
In het begin is het hard werken, nooit geweten dat je zo druk kunt zijn met iets niet te doen. Lees verder

Ibga: Hunkeren

7 februari 2017

Mijn besluit was genomen. Ooit ben ik eerder een tijd gestopt met drinken, jaren geleden. Na twaalf maanden onthouding begon ik weer met af en toe zo’n heerlijk glaasje godendrank (zo’n glaasje heeft vaak de vorm van een enorme bel, maar dat terzijde). Het ging een paar weken perfect, maar verrassend snel zat ik weer aan mijn gewoonte van twee, drie glazen wijn per dag. Ergens las ik dat een verslaafde, aangemeld bij de AAA, pas na twee jaar onthouding zijn medaille krijgt, kennelijk kost het zo lang om ingesleten gedrag af te leren.Lees verder

Ik ben geen alcoholist. Toch?

5 februari 2017 4 Reacties

Een wijntje, een biertje, ook ik hield, zoals bijna iedereen in mijn omgeving, van een alcoholische versnapering op zijn tijd. Alleen was dat bijna elke avond, zo rond een uur of half zes. Ik dronk me niet klem: twee, drie glaasjes, voor en tijdens het eten, meer was het niet, tenzij er een feestje was, of een heel gezellig etentje, dan kon het oplopen tot vijf, maximaal zes. Jarenlang genoot ik met veel plezier van de Montepulciano, de Pino Grigio, de Barbera zonder ergens last van te hebben. Ik was een vrouw die goed tegen drank kon, een stoer wijf.Lees verder

Dagboek van een landschap: Escher is hier nooit ver weg

17 december 2016

41. Zaterdag 17 dec. 8.47 uur

Vezelig grijs wolkendek. In de grauwe deklaag zijn wolkenvegen en schapenwolkjes te ontdekken. Ik was zojuist even buiten, geen zuchtje wind, het land houdt de adem in. Het heeft iets geheimzinnigst, dit weidse land, zo dicht bij de zee, waarop niets beweegt. Ja toch, nog geen vijftien meter van me vandaan stond een reetje in het wintertarweveld. Hij zag mij, ik keek naar hem, minutenlang keken we elkaar aan, hij klein en grijsbruine vacht, fluwelen oren en donkere ronde ogen en zwarte neus, een wild dier met de kop van een knuffelbeest, en ik, in mijn dunne zwarte pyjama, met daarover mijn donkerrode wollen vest, en dikke sokken in ribsloffen. Voor het reetje misschien een heel merkwaardige verschijning. We bekeken elkaar zonder dat we bewogen. Ook wij waren als levenloos, versteend. Lees verder

Dagboek van een landschap: Baardmannetjes en zo..

1 december 2016

33. Dinsdag 29 november, 16.48 uur Net terug van een wandeling naar het rietland. Het vroor licht, de zon hing laag en scheen fel op het riet dat vurig leek te vlammen. In de twee meter hoge halmen, dicht op elkaar groeiend, kon ik door mijn kijker een groep baardmannetjes zien, kleine vogeltjes met lange staarten die zich met hun tengere pootjes aan de stengels klemden en zo heen en weer zwiepten en in de toppen van de halmen klommen terwijl ze zacht ketsende geluidjes maakten. Ik stond niet ver van ze af, ze leken me niet te zien of ze trokken zich niets van me aan. Of zouden ze me zo langzamerhand kennen en als ongevaarlijk beoordelen? De vier patrijzen die direct daarna schreeuwend opstoven waren in elk geval nog niet aan me gewend. Verontwaardig kwetterend verdwenen ze, met gonzende vleugelslag. Lees verder

Dagboek van een landschap: landschapspijn

30 oktober 2016

Voor het schrijven van een nieuw boek verblijf ik sinds begin oktober op het Hogeland van Groningen. Elke dag beschrijf ik, ’s morgens bij het opstaan, wat ik zie als ik uit mijn raam kijk, en ook wat de associaties die ik erbij heb. Dit is mijn 16de dagboekfragment.

16. Zondag 30 oktober 7.58 uur
Wintertijd. De lucht is pastel. Witgrijze wolkenvelden afgewisseld met reepjes blauwe lucht. Hoe verder weg, hoe meer verschillende kleuren, dunnere wolkenflarden, hoe dichter bij het huis, hoe zwaarder en grijzer en dikker de bepakking boven het land hangt.

De knalblauwe tractor rijdt over het voormalig bietenveld, erachter het oranje ploegapparaat met de vogelmessen, scharen genaamd. De trekker wordt bereden door de oude boer met het kalende achterhoofd waarop een zwart bosje haar is achtergebleven. De boer stapt aan de rand van het veld van de trekker af. Met gekromde rug buigt hij zich over de aansluiting van het ploegapparaat op de trekker, draait iets aan en stapt weer op, haalt de ploeg omhoog, draait de trekker en begint aan de volgende vore.

Ik beschrijf nu al bijna drie weken elke morgen wat ik hierbuiten, vlak voor mijn raam zie gebeuren. Ik kijk met onervaren, stadse ogen. Ben geneigd te denken dat ik naar natuur kijk, omdat ik een weidse groene vlakte zie, en bruine klei en een rietkraag, en grazende reeën en buizerds en witte reigers. Maar iemand die is opgegroeid op dit land, ziet wat er niet meer is, mist dat wat er is opgeofferd omdat de economie dat nu eenmaal vereist. Daarnaast realiseer ik me dat elk mens alleen datgene ziet dat hem interesseert. Wat je kent kun je herkennen. Waarvan je geen weet hebt, filter je weg. Lees verder

Miep Brons en de literatuur

23 augustus 2016

De kleine, literaire boekwinkel De Omslag in Delft bestaat in 2017 dertig jaar.
Trude Gerritsma, eigenaresse wier levensmotto is: Het is pas echt crisis als je geen wijn hebt om water bij te doen, (citaat van Gerd de Ley) vroeg me om het jubileumboek te schrijven. Dat is een feest, want het betekent grasduinen in dertig jaar correspondentie met literair Nederland, waaronder Komrij, Reve, Dorrestein, Haasse, Brokken, Claus, Mulisch, Palmen, ’t Hart, het ophalen van hilarische anekdotes en het bekijken van DVD’s van de spectaculaire activiteiten die deze kleine, fijne boekwinkel in al die jaren georganiseerd heeft.
Vanwege de dood van pornopionier Miep Brons hierbij een anekdote uit het boek, over haar optreden in de Literaire Salon van De Omslag:Lees verder

Moeder missen

20 augustus 2016

Ik vond recent het gedicht terug dat mijn moeder schreef nadat haar vader een eind aan zijn leven had gemaakt.
Mijn moeder had graag schrijfster willen worden maar voor wat zijzelf wilde, was nooit tijd.
Ze stierf te jong, zesentwintig jaar geleden.
Vandaag is een dag dat ik haar opeens ontzettend mis.
Wat zou het fijn zijn om even een kop thee met haar te drinken.
Ze hield veel van haar vader en ik van haar.
Dit is wat ze schreef:

VADER
18 juli 1881 – 1 juli 1951

Je hebt mijn hart vol met muziek gespeeld,
één groot festijn van tuimelende klank,
en nog als ik Chopin hoor, Debussy of César Franck,
zie ik je, zittend aan de vleugel, afgebeeld.

Op blijde dagen vloog
de snelle vogel van jouw humor rond,
terwijl je flitsend-scherpe geest geen wond
ooit maakte; wel bewoog.

Totdat de donk’re dagen kwamen vol van peilloos leed,
dat loodzwaar en ijskoud zich aan je wezen hechtte
en je verlamde tot je niet meer vechten
kon; maar ach, wat weet
een kind van die tragiek?
Je hebt m’n hart gevuld met je muziek.

Heleen Viehoff

Vroedvrouwenbashen

22 juni 2016 2 Reacties

Sara Sluimer gaat lekker los in haar blog naar aanleiding van het interview met Beatrijs Smulders in het VK-magazine van zaterdag 18/6/2016. Beatrijs Smulders, de Tom Cruise onder de verloskundigen is de kop. Het artikel is een mix van uit zijn verband gerukte citaten, emotionele oprispingen over alles wat Sluimer ’tussen de regels door leest’ en merkwaardige conclusies als, ik citeer: In Beatrijs’ wereld draait het niet om de zwangere, niet om de baby, maar om Beatrijs: de Tom Cruise onder de verloskundigen. Ze is in haar botte geloof even ver heen als hij. Even arrogant. Even wereldvreemd. Beatrijs knows best, zou ze denk ik het liefst op al die zwakke vagina’s van de moderne vrouwen tatoeëren. Dit alles is ongetwijfeld ‘ironisch’ bedoeld, maar ik vind het een staaltje rücksichtlos vroedvrouwenbashen. De vergelijking van Smulders met de homofobe, seksistische en sadistische klootzak Frank T. Mackey uit Magnolia, betekent een goeie kop boven het artikel, het bekt lekker, maar het is een gemakkelijke en vileine manier om Beatrijs Smulders verdacht te maken. En niet alleen dat: de blog van Sluimer lijdt aan de ziekte van deze tijd: debatvervuiling. Feitelijke argumentatie is niet nodig: verontwaardiging, belediging en verdachtmaking volstaat.Lees verder