blog Archieven - Pagina 5 van 14

Dagboek van een landschap: Escher is hier nooit ver weg

17 december 2016

41. Zaterdag 17 dec. 8.47 uur

Vezelig grijs wolkendek. In de grauwe deklaag zijn wolkenvegen en schapenwolkjes te ontdekken. Ik was zojuist even buiten, geen zuchtje wind, het land houdt de adem in. Het heeft iets geheimzinnigst, dit weidse land, zo dicht bij de zee, waarop niets beweegt. Ja toch, nog geen vijftien meter van me vandaan stond een reetje in het wintertarweveld. Hij zag mij, ik keek naar hem, minutenlang keken we elkaar aan, hij klein en grijsbruine vacht, fluwelen oren en donkere ronde ogen en zwarte neus, een wild dier met de kop van een knuffelbeest, en ik, in mijn dunne zwarte pyjama, met daarover mijn donkerrode wollen vest, en dikke sokken in ribsloffen. Voor het reetje misschien een heel merkwaardige verschijning. We bekeken elkaar zonder dat we bewogen. Ook wij waren als levenloos, versteend. Lees verder

Dagboek van een landschap: Baardmannetjes en zo..

1 december 2016

33. Dinsdag 29 november, 16.48 uur Net terug van een wandeling naar het rietland. Het vroor licht, de zon hing laag en scheen fel op het riet dat vurig leek te vlammen. In de twee meter hoge halmen, dicht op elkaar groeiend, kon ik door mijn kijker een groep baardmannetjes zien, kleine vogeltjes met lange staarten die zich met hun tengere pootjes aan de stengels klemden en zo heen en weer zwiepten en in de toppen van de halmen klommen terwijl ze zacht ketsende geluidjes maakten. Ik stond niet ver van ze af, ze leken me niet te zien of ze trokken zich niets van me aan. Of zouden ze me zo langzamerhand kennen en als ongevaarlijk beoordelen? De vier patrijzen die direct daarna schreeuwend opstoven waren in elk geval nog niet aan me gewend. Verontwaardig kwetterend verdwenen ze, met gonzende vleugelslag. Lees verder

Dagboek van een landschap: landschapspijn

30 oktober 2016

Voor het schrijven van een nieuw boek verblijf ik sinds begin oktober op het Hogeland van Groningen. Elke dag beschrijf ik, ’s morgens bij het opstaan, wat ik zie als ik uit mijn raam kijk, en ook wat de associaties die ik erbij heb. Dit is mijn 16de dagboekfragment.

16. Zondag 30 oktober 7.58 uur
Wintertijd. De lucht is pastel. Witgrijze wolkenvelden afgewisseld met reepjes blauwe lucht. Hoe verder weg, hoe meer verschillende kleuren, dunnere wolkenflarden, hoe dichter bij het huis, hoe zwaarder en grijzer en dikker de bepakking boven het land hangt.

De knalblauwe tractor rijdt over het voormalig bietenveld, erachter het oranje ploegapparaat met de vogelmessen, scharen genaamd. De trekker wordt bereden door de oude boer met het kalende achterhoofd waarop een zwart bosje haar is achtergebleven. De boer stapt aan de rand van het veld van de trekker af. Met gekromde rug buigt hij zich over de aansluiting van het ploegapparaat op de trekker, draait iets aan en stapt weer op, haalt de ploeg omhoog, draait de trekker en begint aan de volgende vore.

Ik beschrijf nu al bijna drie weken elke morgen wat ik hierbuiten, vlak voor mijn raam zie gebeuren. Ik kijk met onervaren, stadse ogen. Ben geneigd te denken dat ik naar natuur kijk, omdat ik een weidse groene vlakte zie, en bruine klei en een rietkraag, en grazende reeën en buizerds en witte reigers. Maar iemand die is opgegroeid op dit land, ziet wat er niet meer is, mist dat wat er is opgeofferd omdat de economie dat nu eenmaal vereist. Daarnaast realiseer ik me dat elk mens alleen datgene ziet dat hem interesseert. Wat je kent kun je herkennen. Waarvan je geen weet hebt, filter je weg. Lees verder

Miep Brons en de literatuur

23 augustus 2016

De kleine, literaire boekwinkel De Omslag in Delft bestaat in 2017 dertig jaar.
Trude Gerritsma, eigenaresse wier levensmotto is: Het is pas echt crisis als je geen wijn hebt om water bij te doen, (citaat van Gerd de Ley) vroeg me om het jubileumboek te schrijven. Dat is een feest, want het betekent grasduinen in dertig jaar correspondentie met literair Nederland, waaronder Komrij, Reve, Dorrestein, Haasse, Brokken, Claus, Mulisch, Palmen, ’t Hart, het ophalen van hilarische anekdotes en het bekijken van DVD’s van de spectaculaire activiteiten die deze kleine, fijne boekwinkel in al die jaren georganiseerd heeft.
Vanwege de dood van pornopionier Miep Brons hierbij een anekdote uit het boek, over haar optreden in de Literaire Salon van De Omslag:Lees verder

Moeder missen

20 augustus 2016

Ik vond recent het gedicht terug dat mijn moeder schreef nadat haar vader een eind aan zijn leven had gemaakt.
Mijn moeder had graag schrijfster willen worden maar voor wat zijzelf wilde, was nooit tijd.
Ze stierf te jong, zesentwintig jaar geleden.
Vandaag is een dag dat ik haar opeens ontzettend mis.
Wat zou het fijn zijn om even een kop thee met haar te drinken.
Ze hield veel van haar vader en ik van haar.
Dit is wat ze schreef:

VADER
18 juli 1881 – 1 juli 1951

Je hebt mijn hart vol met muziek gespeeld,
één groot festijn van tuimelende klank,
en nog als ik Chopin hoor, Debussy of César Franck,
zie ik je, zittend aan de vleugel, afgebeeld.

Op blijde dagen vloog
de snelle vogel van jouw humor rond,
terwijl je flitsend-scherpe geest geen wond
ooit maakte; wel bewoog.

Totdat de donk’re dagen kwamen vol van peilloos leed,
dat loodzwaar en ijskoud zich aan je wezen hechtte
en je verlamde tot je niet meer vechten
kon; maar ach, wat weet
een kind van die tragiek?
Je hebt m’n hart gevuld met je muziek.

Heleen Viehoff

Vroedvrouwenbashen

22 juni 2016 2 Reacties

Sara Sluimer gaat lekker los in haar blog naar aanleiding van het interview met Beatrijs Smulders in het VK-magazine van zaterdag 18/6/2016. Beatrijs Smulders, de Tom Cruise onder de verloskundigen is de kop. Het artikel is een mix van uit zijn verband gerukte citaten, emotionele oprispingen over alles wat Sluimer ’tussen de regels door leest’ en merkwaardige conclusies als, ik citeer: In Beatrijs’ wereld draait het niet om de zwangere, niet om de baby, maar om Beatrijs: de Tom Cruise onder de verloskundigen. Ze is in haar botte geloof even ver heen als hij. Even arrogant. Even wereldvreemd. Beatrijs knows best, zou ze denk ik het liefst op al die zwakke vagina’s van de moderne vrouwen tatoeëren. Dit alles is ongetwijfeld ‘ironisch’ bedoeld, maar ik vind het een staaltje rücksichtlos vroedvrouwenbashen. De vergelijking van Smulders met de homofobe, seksistische en sadistische klootzak Frank T. Mackey uit Magnolia, betekent een goeie kop boven het artikel, het bekt lekker, maar het is een gemakkelijke en vileine manier om Beatrijs Smulders verdacht te maken. En niet alleen dat: de blog van Sluimer lijdt aan de ziekte van deze tijd: debatvervuiling. Feitelijke argumentatie is niet nodig: verontwaardiging, belediging en verdachtmaking volstaat.Lees verder

Redemption Falls: een geschiedenis van toen voor een beter begrip van het nu.

16 juni 2016

Vertalersgeluk was een mooi initiatief v an het Letterenfonds, waarbij voor een keer niet auteurs, maar hun vertalers centraal stonden.
Ik bezocht een avond bij van Rossum in Amsterdam. De vertalers vertelden boeiend over hun vak (vertalen is acteren op papier) en er werd hen gevraagd wat ze het mooiste boek vonden dat ze ooit vertaald hadden. Niek Miedema (die samen met Harm Damsma een soort vertaaltandem vormt) antwoordde op die vraag onomwonden: Redemption Falls van Joseph O’Connor. Wat hij erover vertelde maakte nieuwsgierig en bij een antiquariaat op de Kloveniersburgwal vond ik een Engelse versie. Toen ik eenmaal begon te lezen, kon ik niet meer ophouden. Ik las non-stop, drie dagen achter elkaar. Ik las het twee keer. Eerst in het Engels en daarna in de goeie vertaling van het vertaaltandem. Ik zou het nog drie keer kunnen lezen, dit wonderbaarlijke boek, dat in 2007 uitkwam en dat ik nu pas, met veel dank aan Miedema, ontdek. Vijfhonderd pagina’s, waarin we talloze figuren volgen:Lees verder

Women on the shelf en de Engelen van York

16 juni 2016

Ik was begonnen met een beschrijving van mijn tournee naar Schotland en stopte na twee delen. Hierbij deel III van wat ik met een vette knipoog Glamourleven noemde:
Om met een meevaller te beginnen: het weer was buiten verwachting. Zes dagen zonder een druppel regen, en dat in Schotland en Noord-Engeland.
De derde dag van de tour begon in Glasgow bij de Womens Library, een oud en statig gebouw. We werden door Wendy ontvangen met koffie en koek, en we kregen een rondleiding langs de collectie oude en nieuwe boeken. Op de planken stonden houten kubussen als boekensteunen, met op elk exemplaar een inscriptie: Women on the shelf en daaronder de naam en enkele gegevens van een schrijfster in kwestie. Lees verder

Belediging van een bevriend staatshoofd, 1968

25 april 2016 5 Reacties

Het is een oude wet. Ik was dertien jaar, 1968, Amsterdam was het magisch centrum en ik vond het in de stad een stuk leuker dan op school. Het Leidseplein was de ontmoetingsplek van provo’s en andere activisten en ondanks of misschien juist door mijn jeugdpuistjes en mijn grote verlegenheid vond ik hen een veiliger gezelschap dan mijn leeftijdsgenoten. Geen onbarmhartiger volk dan pubers. ’s Avonds na het avondeten maakte ik mijn moeder regelmatig wijs dat ik bij een klasgenoot huiswerk ging maken terwijl ik op het Leidseplein rondhing, in de buurt van die jongens die beroemd en berucht waren door hun acties van een paar jaar eerder bij het Lieverdje, en daarna veelal actief in de Vietnambeweging.
Het was 10 maart 1968, het begin van wat een revolutionaire zomer zou worden. Hans Tuinman, de bekende ex-provo, stond op de hoek van de Leidsestraat het cartoonblad God, Nederland en Oranje te verkopen, de Charlie Hebo van de zestiger jaren, met tekeningen van onder andere Willem Holtrop. Hans T. vroeg me of ik niet mee wilde helpen met de verkoop. Ik was vereerd en zonder een blik in het blad te werpen, posteerde ik me aan de overkant van de straat. Ik verkocht zowaar een paar blaadjes. Na een kwartier stapten twee politie-agenten uit het nabijgelegen politiebureau. De een liep naar de overkant van de straat, de ander greep mij bij de arm.Lees verder

Glamourleven II: De booklaunch

21 april 2016 Reageren

De volgende morgen vroeg kwamen we ongewassen aan in het festivalhotel. Een statig gebouw dicht bij het centrum van het prachtige Glasgow. Het personeel was vriendelijk en behulpzaam, we gingen zitten in een ontbijtzaal met smaakvolle zitjes, gedempt licht en we stortten ons op de scrambled eggs, bacon en toast, yogurt en cakes met verschillende smaken en daarna concludeerden we: nu begint het goede leven. ’s Middags, gedoucht en opgetut en klaar om polshoogte te gaan nemen op de festivallokatie waar ik die avond zou optreden, liepen we in de gang tegen een typisch Amerikaanse no-nonsevrouw op: handig grijs haar, een donkere bril, een harde stem, fel gestifte lippen en een rolkoffertje naast zich. Ze worstelde met een sleutelkaartje. We hielpen haar en vertrokken naar de festivallocatie, de statige Mitchell Library. Daar bleek men in rep en roer, want de Agony Aunt van de Cosmopolitan, Irma Kurz, zou geïnterviewd worden in de grote zaal met glazen dak. Honderd vrouwen zaten klaar, de moderator stond op het toneel en de microfoons waren getest. Alleen the grand old lady was in geen velden of wegen te bekennen. Na een blik op het affiche met foto concludeerden we dat de Agony Aunt nog geen kwartier geleden in haar hotelkamer gearriveerd was.Lees verder